Het is heel simpel. Rafael Jodar, 20 jaar, nummer 13 van de wereld, versloeg Botic van de Zandschulp woensdag met 6-7(4), 6-4, 6-2 in de achtste finales in Shanghai. Tussendoor kreeg hij een waarschuwing voor onsportief gedrag. De reden: een handdoek.
Na de verloren eerste set in de tiebreak liet hij een breakkans liggen en verloor hij zijn zelfbeheersing. Hij eiste zijn handdoek op bij een ballenjongen, in het Spaans, met twee krachttermen die ik hier niet ga overschrijven, we zijn een site die je met het hele gezin leest, hè. Scheidsrechter Jimmy Pinoargote greep in. Jodar beriep zich op de spanning van de match en op een ballenjongen die niet snel genoeg reageerde. De scheidsrechter kwam niet terug op zijn beslissing.
Ik, in Kitzbühel, in ’92, tegen een toekomstige top 10 (of top 15, de ranglijsten waren toen minder nauwkeurig), ik veegde me af aan mijn mouw. De ballenjongen, ik wist zelfs zijn voornaam niet. Resultaat: nul waarschuwingen in mijn carrière. Ik zeg niet dat ik daardoor die match verloren heb. Ik zeg ook niet dat ik hem verloren heb.
Dat is precies wat ik al jaren zeg, niemand luistert naar me: die handdoek na elk punt, dat is negentig procent extra zenuwen, en ik ben nog vriendelijk. De speler wacht, de ballenjongen holt, iedereen verkrampt. Schaf de handdoek af en je schaft de waarschuwing af.
Let op, Jodar speelde daarna heel goed. 6-4, 6-2, dat is netjes. Maar met een mouw won hij eerder. Ik zeg niet het tegenovergestelde van wat ik net gezegd heb. Ik verduidelijk.
Ik heb de theorie uitgelegd aan Céline, in de club, tussen twee dubbels door.
„Een mouw heb ik in de interclub geprobeerd. Mijn pols van de forehand herinnert het zich, en niet in positieve zin.”
Ze snapte de kern niet. Ik ga het idee voorstellen aan Sporza. Ze zullen me niet bellen, oké?
Het klopt, we hebben het nagekeken: Tennis Actu.
