Elena Rybakina is nummer 1 van de wereld sinds de US Open. Daarna Peking: meteen uitgeschakeld in de openingsronde. Wuhan: forfait. En nu staat ze in Ningbo, een WTA 500, waar ze op 19 oktober zei dat haar seizoen, „ook al was het succesvol, ook heel lang is geweest”.
Ik begrijp het. Echt. Mijn seizoen was ook heel lang, en helemaal niet bekroond met succes. Mijn seizoen begint pas echt in mei, en in oktober heb ik al het gevoel dat ik drie jaar gespeeld heb. De mensen zien alleen het klassement. Ze zien terrein 4 niet, de neonlamp, het baksteengruis dat blijft plakken als het plenst.
Wat mij technisch interesseert, is hoe ze het aanpakt. Meteen verliezen, dan forfait, dan terug op een toernooi waar ze heel goede herinneringen aan heeft. Dat is een schema. Ik doe hetzelfde: na een nederlaag sla ik een zondag over, en ik keer terug naar de club waar ik in 2023 een set won. De intenties zijn dezelfde. De schaal verschilt een klein beetje.
Ze zegt dat het belangrijkste is om het seizoen als nummer 1 af te sluiten. Voor mij is het belangrijkste om het seizoen af te sluiten als C30.4 (een klassement waar je vrijdagavond nog van droomt), en niet lager. Het AFT-klassement valt in januari, als een vonnis. Zij kent het hare tenminste al.
Céline, zij is nummer 1. Jij bent al sinds wanneer C30.4 ook alweer?
Voorlopig, Jean-Pol. En ik herinner eraan dat ik naar C15.5 ging vóór de peesontsteking. Rybakina heeft twee weken om alles te geven. Ik heb de dinsdagavond, als terrein 4 vrij is, dus nooit. Op twee trainingen na, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: We Love Tennis.
