Twee toptienspelers verslagen in 2026. Twee grandslamtitels. Ik zie het probleem niet, ik zie een schema. Alexander Zverev won Roland-Garros en New York zonder Alcaraz, Sinner of Djokovic tegen te komen. Onderweg versloeg hij Ben Shelton in de finale van de US Open, en op Wimbledon had hij Taylor Fritz al in de kwartfinales geklopt.
Volgens We Love Tennis spreken fans en waarnemers van „geluk”. De mensen beseffen dat niet. Een tabel lezen is een vaardigheid. Als bij mij de tabel uitkomt, pak ik mijn farde. Ik zoek de twee die ik niet versla. Ik bid dat ze vroeger uitvallen. Dat is geen geluk, dat is passieve voorbereiding.
De dertien nederlagen op rij tegen de drie anderen begrijp ik ook. Ik heb zo’n reeks tegen twee meisjes van de club hiernaast. Er is geen officieel cijfer, want na zeven tel ik niet meer, uit hygiëne. Maar ik zeg het zonder schaamte: qua intenties zit ik op hun niveau. De snaren zaten die dagen niet mee.
En toch versloeg Zverev Fritz op Wimbledon en Shelton in een grandslamfinale. Dat zegt niemand. Een grote match winnen, dat gebeurt op één punt, in één zone, met één beslissing. De backhand langs de lijn die het punt sluit: die bal, die maak ik. Niet altijd, maar ik maak hem. Op baan 4, met dat neonlicht, heeft het zelfs iets heldhaftigs.
Céline, je kunt dat niet vergelijken. Jij hebt nooit het toernooi gewonnen.
Detail van de kalender. Volgens We Love Tennis wil Zverev nummer 1 van de wereld worden en heeft hij grote kansen om dat voor het einde van het seizoen te zijn. Ik wacht op mijn AFT-klassement in januari. Op twee trainingen na, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: We Love Tennis.
