Maandag hebben Harri Heliovaara en Henry Patten in Turijn hun beker als wereldnummers 1 in het dubbel gekregen. Andrea Gaudenzi, voorzitter van de ATP, was er niet. Een paar minuten later was hij er wel, voor het enkel. Ik las dat maandagavond, de handdoek nog over mijn schouder, en ik herkende het patroon meteen.
Het dubbel ken ik. Zondag om tien uur komen eerst de enkelspelen, iedereen kijkt. Het dubbel komt op het einde, op terrein 4, onder de neon, en het publiek is de partner van de tegenstanders die haar autosleutels zoekt. De mensen beseffen dat niet: dubbel vraagt meer intenties, meer plaatsing, patronen met twee. Het is tennis met vier hersenen.
Henry Patten zei het beter dan ik, in zijn speech: „Het is heel belangrijk voor ons. Het is echt jammer dat de voorzitter van de ATP en de algemeen directeur van de ATP er niet hetzelfde over denken. Het zou fijn geweest zijn om hen vandaag bij ons op de baan te hebben.” Technisch gezien is dat een gekruiste return, laag, op de voeten. Die bal, die maak ik. Niet altijd, maar ik maak hem.
En dan is er het vervolg: volgens We Love Tennis bereidt de ATP voor 2028 een hervorming van het dubbel voor, met minder prijzengeld en kleinere tabellen. Mijn prijzengeld in het dubbel, dat is het cornet frieten in de kantine. Als ze dat verminderen, speel ik enkel.
In Couvin applaudisseerden we voor de taart en de koffie evengoed. De meneer van de speech had tot twee kunnen tellen.
Ik zeg niet dat ik nummer 1 in het dubbel zou zijn. Op twee trainingen na, hè. Maar ik weet wat het is, een beker krijgen voor lege stoelen.
Het klopt, we hebben het nagekeken: We Love Tennis.







