Domme vraag, maar waarvoor dient een coach tijdens een tennismatch? Ik stelde die vraag vanochtend in de trein van 7u32, aan niemand in het bijzonder. Niemand antwoordde, wat, zo leer ik, vrij trouw is aan het onderwerp.
Arthur Fils won dinsdag zijn eerste match op het Masters in Turijn, tegen Rafael Jodar. De dag erna zei Julien Varlet, voormalig nummer 135 van de wereld, in de uitzending „Sans Filet” op Winamax TV: „Er zijn dingen in de coaching die ik niet begrijp.” Ik ook niet, maar bij mij komt dat door mijn stage.
Volgens hem praat geen van beide trainers van Fils, Ivan Cinkus en Goran Ivanisevic, nog over tactiek nadat de eerste set verloren is, terwijl ze toch aan de rand van het veld zitten. Het enige wat ze hem in het Engels zeggen, aldus Varlet, is „Vind je weg, vind je weg”. Hij voegde eraan toe: „Behalve ‘Come on’, ‘Go champs’ of ‘Find the way’. Ik betaal geen coach om me dat te zeggen.”
Ik schreef „vind je weg” in mijn notitieboekje en nam het letterlijk. Er is dus een weg? Waar ligt die? Op het veld zie ik lijnen, een net, een zijstrook voor het dubbelspel. Als iemand een weg moet aanwijzen, dan is het toch degene die aan de kant zit, met vrij zicht. Men zegt me dat het traditie is om aan te moedigen in plaats van schema’s te tekenen. Oké, maar wat dan nog?
Ik heb het nagekeken, en eigenlijk weet niemand precies wat er in een box gezegd wordt. Varlet zelf zei dat Fils tegen Jodar echt in de problemen zat aan de forehandkant. Hij gaf ook toe dat Fils de tendens toch had omgebogen. Die weg heeft hij dus gevonden. Alleen, of met twee mensen die hem bleven zeggen dat hij hem moest vinden. Ik kom er niet uit.
Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk. Bij ons, als de kleine zijn sleutels zocht, zeiden we dat hij goed moest kijken. Hij vond ze altijd. In de zak van degene die sprak.
Kortom, ik heb nog veel te leren. En ik weet nog altijd niet waar die weg ligt.
Het klopt, we hebben het nagekeken: We Love Tennis.






