Het is heel simpel. Zverev heeft de US Open gewonnen tegen Ben Shelton, in vier sets, op 13 september, en hij had niet meteen door dat hij gewonnen had. Ik had het in januari al gezegd. Nu ja, in januari zei ik dat hij niet zou winnen, maar de geest klopte: een speler die niet weet dat hij wint, is bijna een speler die verliest, hè.
En daar is Alex Corretja, tweevoudig finalist op Roland Garros, die het allemaal uitlegt aan El Pais. Volgens hem valt een speler die voor het punt denkt aan de vijf en een half miljoen dollar en aan de bonussen van de sponsors ter plekke flauw. Vandaar de rituelen, zoals die van Rafael Nadal, „een manier om al de rest buiten te sluiten”, zei hij.
Dat is exact wat ik al jaren zeg, niemand luistert naar me. Corretja, die bellen ze van El Pais. Ik kijk naar de RTBF en Sporza om na te gaan dat ze mij niet citeren, en ze citeren mij niet.
Ik, in Kitzbühel, in ’92, tegen een toekomstige top 10, had ook een ritueel: drie keer stuiteren, het handdoekje, en vooral nooit aan de premie denken. Er was geen premie, maar ik dacht er toch niet aan. Resultaat: ik was perfect geconcentreerd. Ik heb verloren, akkoord, maar geconcentreerd.
Let op, ik zeg niet het tegenovergestelde van wat ik gezegd heb. Ik verduidelijk. Corretja zegt dat een ritueel al de rest buitensluit. Al de rest, hè. Wie alles buitensluit, sluit in negentig procent van de gevallen ook de feestvreugde buiten, en ik ben nog vriendelijk. Dat is mijn theorie, niet die van Zverev. Maar ze klopt, oké?
Ik weet ook nooit of ik gewonnen heb. Op zondag telt niemand de punten op dezelfde manier.
De bron stelt Zverev voor als de volgende nummer 1 van de wereld. Ik had het ook gezegd. Nu ja, ik zeg het nu, oké?
Het klopt, we hebben het nagekeken: We Love Tennis.
