Tussen de punten kwamen de spelers en speelsters geregeld inlichtingen vragen aan hun coaches, die op spreekafstand zaten. Marcos Zugasti vertelde het op X op 22 september: de ticketverkoop voor het gemengd dubbel was zo hoog dat de leiding vergeten was een ruimte voor de families en de teams te reserveren. Eric Butorac, directeur van het US Open, besloot toen op het laatste moment vier plaatsen op courtniveau in te richten, in de Arthur-Ashe.
Het initiatief beviel zo goed dat het behouden bleef voor de tabellen bij het mannen- en het vrouwenenkelspel. Of het in 2027, in Flushing Meadows, opnieuw komt, is nog niet geweten.
Toen ik dat las, heb ik het twee keer nagekeken. Iets dat nooit had mogen bestaan, en iedereen vindt het prima. Niemand heeft geklaagd. Sterker: ze hebben het gehouden.
Men zegt me dat de coaches op het US Open geen gereserveerde plaats hebben, door een vergetelheid bij de ticketverkoop. Dus zet het toernooi ze aan de rand van het court, per vergissing. En dan komen de spelers tussen de punten met hen praten. Ik heb gevraagd of het niet een beetje gênant is om advies te krijgen op twee meter van het publiek. Men zei me van niet, dat het zelfs het lievelingsding van iedereen was geworden. Eigenlijk werkt coaching beter als het geïmproviseerd is dan als het verboden is. Kortom, ik heb nog veel te leren.
Het schijnt dat je, als je alles te strak wilt regelen, soms vergeet een plaats voor de mensen te reserveren. En net daar wordt het tennis interessant. Ik heb genoteerd om aan de redactie te vragen of vergetelheid een erkende managementtechniek is. Kortom, ik heb nog veel te leren.
Het klopt, we hebben het nagekeken: We Love Tennis.
