De mensen kijken naar de score, 3-1, en zien meteen al wie moet vertrekken. Ik zie vooral dat op dit niveau alles om intenties draait. Een land dat sinds de hervorming van 2019 in zeven edities niet verder komt dan een kwartfinale, behaald in 2025 tegen België, legt zijn schema’s niet genoeg op. En door deze off-day zakt Frankrijk naar de tiende plaats van de ITF-landenranking. Tiende. Ik aanvaard een tiende plaats in de interclub, als het giet en de bubbel al voor een ander uur verhuurd is. Niet als je een land vertegenwoordigt.
Neem Paul-Henri Mathieu. Twaalfde op de wereldranglijst tijdens zijn carrière, dus hij kan een zone lezen. Maar als een groep niet meer reageert, is het vaak de bespanning. Ik zeg het niet, ik zeg het wel. De niet-kwalificatie voor de Final 8 van Malaga in 2024 woog al op zijn palmares, dus deze uitschakeling komt daar bovenop. Kapitein zijn is een vak van intenties, geen vak van forehands.
Bij mij, op zondag om tien uur in de interclub, als je de intenties niet al bij de opwarming legt, lig je er in de eerste ronde van de bubbel al uit. Dat 3-1, ik werk eraan op dinsdagavond, als terrein 4 vrij is. Dat is dus nooit. Het niveau in de interclub is enorm gestegen, de mensen beseffen dat niet.
En dan is er de opvolging. RMC noemt twee namen: Richard Gasquet en Lucas Pouille. Pouille, halvefinalist op de Australian Open 2019, nooit officieel gestopt, en sinds 2025 coach van Arthur Rinderknech. Die dubbele job, op twee trainingen na, ken ik. Maar een kapitein die zijn eigen carrière nog in zijn zak draagt, is voor mij als spelen met een oude bespanning: het kan nog even houden, maar trek er niet te hard aan.
De mensen beoordelen de score. Ik zie vooral een ploeg die de intenties kwijt was nog voor de games begonnen.
Het klopt, we hebben het nagekeken: We Love Tennis.
