Een speler glimlachte na een nederlaag. Een consultant zei dat hij het niet geloofde. De speler moest zich publiekelijk verantwoorden, en dat nog wel vanuit Londen, waar hij iets heel anders aan het voorbereiden is. Ik lees het drie keer om zeker te zijn dat ik het mechanisme goed begrijp.
Carlos Alcaraz verloor zijn kwartfinale op de US Open van Ben in de super tiebreak. Hij legt uit dat hij vijf maanden afwezig was zonder ook maar één officiële wedstrijd te spelen, dat hij in die periode veel geleden heeft, en dat hij niet zeker wist of hij op tijd zou terugkeren voor het toernooi. Hij zegt vier wedstrijden op een goed niveau gespeeld te hebben voor die nederlaag, en elk moment genoten te hebben ondanks de pijn. Daarom, zegt hij, glimlachte hij toen hij het veld verliet.
Patrick Mouratoglou had dit gezegd: « Carlos Alcaraz kwam uit zijn nederlaag op de US Open en zei dat hij tevreden was. Ik geloof dat niet. Spelers die doen alsof ze zich niets aantrekken van een nederlaag, liegen volgens mij. » Domme vraag, maar sinds wanneer moet een glimlach geverifieerd worden? Bestaat daar een formulier voor? Een controle achteraf, zoals bij het materiaal?
Wat me vooral opvalt, is de volgorde. Eerst de nederlaag. Dan de glimlach. Dan de twijfel van de consultant. En ten slotte de uitleg van de speler, in vijf precieze punten, bijna als een verklaring bij de politie. Ik heb het nagekeken, en eigenlijk heeft niemand me kunnen zeggen op welk moment een glimlach verdacht wordt in plaats van normaal. Is het de verloren tiebreak die het verschil maakt? Het aantal maanden afwezigheid? Het feit dat het een kwartfinale is en geen eerste ronde?
Men heeft me uitgelegd dat een speler die verliest er verdrietig moet uitzien, anders vermoedt men een leugen. Ik heb gevraagd wie dat controleert. Niemand kon antwoorden. Alcaraz gaf zelf vijf precieze redenen om te glimlachen. Kortom, ik heb nog veel te leren over wat een gezicht mag tonen na een super tiebreak.
Wat ik onthoud, is dat een speler bijna punt voor punt moest uitleggen waarom hij plezier had beleefd ondanks de nederlaag, terwijl je van verliezers meestal juist verwacht dat ze hun teleurstelling tonen. Hier is het omgekeerd: hem wordt gevraagd zijn vreugde te verantwoorden. Ik vind dat fascinerend en een beetje duizelingwekkend tegelijk.
De uitspraken van Alcaraz werden verspreid via de officiële website van de Laver Cup, waar hij van 25 tot 27 september in Londen aan de start staat. Kortom, ik heb nog veel te leren over wat gezichten mogen tonen op een tenniscourt.
Het klopt, we hebben het nagekeken: We Love Tennis.
