Valentin Vacherot heeft zijn terracotta standbeeld in Shanghai ontdekt. Daar krijgt elke winnaar van de Masters 1000 er een, een gepersonaliseerd beeld. Hij is terug om zijn titel te verdedigen.
Wat mij interesseert, is het parcours. In oktober 2025 was hij 204e van de wereld. Hij kwam uit de kwalificaties. Hij schakelde Novak Djokovic uit. Hij versloeg zijn neef Arthur Rinderknech in de finale. Van de kwalificaties naar terracotta. Dat is een schema dat ik begrijp.
Want ik begin ook van ver. C30.4 (een klassement waar je vrijdagavond nog van droomt) is een vertrekpunt, geen klassement. Dat las ik zondag in de kantine, na mijn dubbel, met mijn cornet friet voor de recuperatie. Ik legde mijn farde met statistieken neer en maakte de rekening: als een 204e in brons, pardon, in terracotta kan eindigen, kan een C30.4 minstens op de clubfoto staan.
Mijn neef verslaan in de finale ken ik ook. Niet in een finale, wel in de familiepartij met oudjaar, maar de bedoeling was dezelfde. Dat zijn matchen waarin je tegen een hele familie speelt, en de mijne spreekt me er nog over aan.
Domme vraag, maar als Céline een standbeeld had, zou het dan op terrein 4 staan?
Nee. De neon van terrein 4 zou het doen barsten. Terracotta heeft goed licht nodig, ik wil niet in tegenlicht gebeeldhouwd worden. En eerlijk, op twee trainingen na, hè, de beeldhouwster zou al onderweg zijn. Voorlopig focus ik op mijn seizoen, dat pas echt in mei begint.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Tennis Actu.
