Domme vraag, maar waarom moet een speler die een toernooi gewonnen heeft het opnieuw winnen om niet gestraft te worden? Valentin Vacherot won vorig jaar de Masters 1000 van Shanghai, in de finale tegen zijn neef Arthur Rinderknech. Hij keert terug, van 7 tot 18 oktober, en gaat proberen zoveel mogelijk punten te redden. Redden. Zoals meubels bij een overstroming.
Ik las zijn uitspraken voor de microfoon van Eurosport in de trein van 7 u 32, met mijn notaboekje open op de knieën. Hij zei: „Ik weet heel goed dat ik in de ranking ga zakken, ik heb me daarop voorbereid.” Daar ben ik gestopt. Hij is veertiende van de wereld, hij is Monegask, hij won een enorme titel, en hij kondigt rustig aan dat hij gaat dalen. Ik zocht het woord „toch” in die zin. Het staat er niet in.
Op de redactie vroeg ik hoe het werkt. Ik kreeg uitgelegd dat gewonnen punten een jaar blijven staan en dan verdwijnen. Oké, maar wat dan nog? Waar gaan ze naartoe? Ik heb het nagekeken, en eigenlijk weet niemand het. Ze verdwijnen, en dat noemt men verdedigen.
Wat me het meest raakte: hij heeft erover gepraat met zijn coach Benjamin Balleret en zijn mentale coach Isabelle Inchauspé. Hij zei dat het de eerste keer is dat hij ergens terugkomt na zo’n grote titel, „en met zoveel emotie”. Hij heeft zelfs een plan: „Ik ga mezelf zeggen dat elk punt dat ik hier pak, voor volgend jaar is, voor andere momenten.” Dus hij speelt dit jaar voor volgend jaar, met punten die het jaar daarna weer vertrekken. Ik maakte er een schema van in mijn notaboekje. Het lijkt op een roltrap.
Het is heel simpel: ik verdedigde mijn punten in Kitzbühel. Ik verdedigde ze althans in principe.
Ik gaf mijn notaboekje aan Céline, alstublieft, zodat ze mijn schema kon nakijken. Ze zei dat haar klassement in januari valt en dat zij helemaal niets verdedigt, het wordt haar gewoon afgenomen. Kortom, ik heb nog veel te leren.
Het klopt, we hebben het nagekeken: We Love Tennis.
