De vijfde match. Die waarbij iedereen in de kantine ophoudt met praten. Chris Woodruff tegen Wayne Black, Harare, eerste ronde van de Davis Cup 2000: 6-3, 6-7, 6-2, 6-4, en de Verenigde Staten winnen 3-2 na een flinke schrik. Tennis Majors haalt het weer boven voor de verjaardag, en ik heb het gelezen met mijn statistiekenmap open.
Eerst de context. Op 7 oktober 1999 had John McEnroe, net benoemd tot kapitein, gezegd dat Zimbabwe „waarschijnlijk koeienmest” als ondergrond zou kiezen. De Zimbabwaanse regering vond dat „krenkend”. Uiteindelijk werd de ontmoeting op indoor hardcourt gespeeld. Altijd oppassen met wat je over een ondergrond zegt voor je hem gezien hebt. Mij hadden ze de ballon beloofd op zondag, ik kreeg terrein 4 en zijn tl-licht.
Nu de match. Woodruff wint de eerste set, verliest de tweede in de tiebreak en gaat gewoon verder. Dat interesseert me: de intenties na een set die je in een tiebreak verliest. De mensen kijken naar de eindstand. Ik kijk naar de 6-2 in de derde. Na een verloren tiebreak moet je je schema’s opnieuw op orde zetten. Die reset, die maak ik. Niet altijd, maar ik maak hem.
McEnroe had Andre Agassi, Woodruff, Alex O’Brien en Rick Leach meegenomen. Pete Sampras zat niet in het vliegtuig. En het is Woodruff die ze de beslissende match insturen. De speler van de ploeg op wie niemand rekent, en die het beslissende punt speelt. Ik ken die rol. In de interclub ben ik het vaak, omdat de anderen al naar huis zijn.
De jongeman heeft gewonnen, en we hebben het nog altijd over de koe. Iemand zou het hem eens moeten zeggen.
Ze heeft op één punt gelijk. Daarna ging McEnroe een clinic geven aan kinderen in Chitungwiza, en de polemiek ging liggen. De kapitein had het vriendelijke laatste woord. Woodruff had het laatste punt gehad, in vier sets, op hardcourt. Op twee trainingen na, hè, ik won het in drie.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Tennis Majors (EN).
