Rafael Jodar heeft zaterdag Daniil Medvedev verslagen met 6-3, 6-4 en speelt de finale van de Masters 1000 van Shanghai. Het is zijn allereerste finale in een Masters 1000. Tegenover zich krijgt hij Alejandro Davidovich Fokina, die eerder op dezelfde dag Alexander Zverev versloeg met 5-7, 6-4, 6-3.
Domme vraag, maar ze zijn allebei Spaans. Een finale in China tussen twee Spanjaarden. Ik dacht aan de trein van 7 u 32 naar de redactie: als twee mensen uit Louvain-la-Neuve in Brussel in hetzelfde rijtuig zitten, weten ze nooit of ze elkaar moeten aanspreken. Is het aan het net hetzelfde?
Ik heb opgezocht wat men in zo’n geval doet. Voor wie klapt het publiek in Shanghai als er geen kamp is? De stoelscheidsrechter roept de namen om, maar naast allebei staat dezelfde vlag. En bij de wissel van kant, zeggen ze iets tegen elkaar als ze elkaar kruisen? Men zegt me dat het traditie is om niet te praten, oké, maar wat dan nog?
Nog een ontdekking. Jodar is net 20 geworden en is de eerste speler geboren in 2006 die de finale van een Masters 1000 haalt. Hij heeft 20 overwinningen in Masters 1000-toernooien, in 26 wedstrijden. Sinds 1990 deden alleen Boris Becker en Thomas Muster, in 25 wedstrijden, en Stefan Edberg, in 22, dat sneller. Ik heb op de redactie gevraagd wie die drie waren. Het antwoord duurde lang.
Edberg, dat is de eenhandige backhand, de enige echte backhand. De rest leg ik je straks wel uit.
Ik heb op “straks” gewacht. Het is niet gekomen. Wat ik onthoud: 26 wedstrijden spelen om er 20 te winnen, dat is maar zes keer verliezen. Ik heb sinds september zes keer mijn badge verloren.
Kortom, ik heb nog veel te leren.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Tennis Actu.
