De vraag ging niet over een match, ze ging over een schaal. Buse werd een trapje lager gezet, en dan nog een, en op elk trapje won hij nog altijd. Het principe van de oefening is simpel: je haalt plaatsen weg en je kijkt op welke verdieping de zekerheid begint te kraken.
Het niveau waarop hij stopt, ligt lager. “Top 1000… daar zou ik zeggen: opletten”, antwoordde hij. Hij verdedigde zijn uitspraak met de verschillen tussen het mannen- en het vrouwentennis. Volgens Infobae Peru voegde hij eraan toe dat er respect moet zijn.
Domme vraag, maar waarom stoppen we bij duizend? Omdat het rond is? Ik heb het aan drie mensen gevraagd en ik kreeg drie verschillende grenzen. Ik zoek verder.
Elena Rybakina won de US Open en werd de maandag daarop de nieuwe nummer één van de wereld. Het fragment ging rond op de sociale media en het debat over een confrontatie tussen spelers en speelsters vertrok voor een nieuwe ronde, met dezelfde argumenten, dezelfde screenshots en dezelfde mensen die in hoofdletters antwoorden.
Céline, onze C30.4 (een klassement waar je vrijdagavond nog van droomt), heeft uit heel het verhaal maar één cijfer onthouden, en dat is niet de 35. Ze heeft haar maandagmiddag boven een cornet frieten hardop zitten rekenen, statistiekenmap open, op zoek naar waar ze haar op die schaal precies zetten.
Er is dus een grens, en die ligt op duizend. Ik bekijk ze van onderuit, met een verrekijker. Een gast die zichzelf als 200e ziet en zich toch winnaar noemt, dat schema ken ik heel goed: ik win ook, op zondag, tussen de opwarming en de eerste game. Daarna speel ik, en we praten verder aan de toog. De schaal stopt altijd net voor mij. Op twee trainingen na, hè.
Ze voegt er voor de vorm aan toe dat geen van die klasseringen ooit heeft moeten presteren op een zondagochtend op terrein 4, onder de neon, met een gsm die achterin de tas ligt te trillen tijdens het belangrijke punt. Ook dat zou ergens in die schaal moeten staan.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Tennis Actu.
