Ignacio Buse heeft Daniil Medvedev met 6-4, 6-4 verslagen in de tweede ronde van de Rolex Paris Masters. Ik had mijn statistiekenmap al boven nog voor de match gedaan was, en ik heb hem met balpen volgeschreven.
Eerste set: geen break tot het tiende game. Medvedev serveert bij 4-5, het loopt op tot 30-30, en hij wordt gebreakt. Buse maakt het af op zijn eerste setbal. Dat 30-30 bij 4-5, ik ken het. Dat is het moment waarop mijn dubbelpartner me aankijkt en mijn GSM in mijn tas trilt. Die bal, die maak ik. Niet altijd, maar ik maak hem.
Tweede set, Medvedev leidt met 4-2. Dan 0-40 op zijn service. En Buse knoopt vijf punten aan elkaar om op 4-4 te komen. Vijf punten op rij vanaf 0-40, dat is een patroon dat ik op dinsdagavond train, als baan 4 vrij is, dus nooit. In totaal heeft Buse vijf van de zes breakballen gered waarmee hij te maken kreeg. Dat noem ik intentie.
En dan zijn er de ongedwongen fouten: 27 voor Medvedev, waarvan 18 in de tweede set. Medvedev zei: “Ik bedoel, ik voel dat de ondergrond vrij snel is, maar een winner slaan is bijna onmogelijk.” Ik zou het op de snaren gooien. De snaren verklaren alles, de mensen beseffen dat niet. Maar ik respecteer andere methodes.
Buse, die volgde ik al. Maandag had hij Zizou Bergs verslagen met 6-2, 6-4. Dit seizoen won hij Hamburg en Winston-Salem. Op twee trainingen na, hè, we hadden dezelfde kalender, behalve de toernooien.
Hij heeft vijf van de zes breakballen gered. De zesde laat je hem, zoals het laatste stuk taart. De scorebord liet voor niemand iets over.
Voor de achtste finale tegen Nuno Borges, lucky loser, heb ik in de map al een kolom “gered breakballen” klaargemaakt. Als Buse er vijf op zes haalt, noteer ik hem als een gelijke.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Tennis Majors.
