Jessica Pegula verloor in de halve finale van de US Open van Aryna Sabalenka. Daarvoor waren er de finales van 2024 en 2025, allebei tegen dezelfde speelster verloren. Drie keer na elkaar in hetzelfde toernooi.
Sommige waarnemers zien in het opvliegende karakter van Sabalenka een rem op haar niveau. Pegula denkt het omgekeerde: het is die energie, ook de negatieve, die de Belarussische op haar niveau houdt. « Ik geloof niet dat ik ooit een speelster zo goed heb zien spelen terwijl ze zichtbaar razend is », zei ze, in uitspraken die zondag door We Love Tennis werden gepubliceerd.
Voor haarzelf klopt die rekening niet: « Als ik kwaad word, begin ik te hard te slaan en word ik nog kwader. » Céline zette de video precies daar op pauze.
Dat ben ik, technisch gezien. Ik word kwaad, ik verhoog de armsnelheid, ik verlies de zone, en dan word ik kwaad op die verloren zone. Het verschil is dat Pegula dat een gebrek noemt en het zegt in een halve finale in New York. Ik zeg het op zondag om tien uur onder de ballon, met de gsm van een invaller die trilt tijdens de rally. Het niveau in de interclub is enorm gestegen, de mensen beseffen dat niet.
Céline valt ook over de passage waarin Pegula zegt dat ze zich Sabalenka niet kan voorstellen zonder woede, en denkt dat ze dan minder sterk zou spelen. Céline ziet daar een speelintentie in, dus iets wat je kan trainen, dus iets wat zij op dinsdagavond zou kunnen installeren als terrein 4 vrij was.
Blijft de enige tactische richtlijn uit heel de verklaring: volgens Pegula kan je Sabalenka beter niet kwaad maken.
Dus het plan is: niets doen. Genoteerd. Alleen wordt een speelster die kwaad moet worden vanzelf kwaad in de tweede game, op een bal die niemand heeft aangekondigd. Dat plan ken ik, ik pas het elke zondag toe, en het houdt nooit twee games stand. Op twee trainingen na, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: We Love Tennis.
