4-1 Sabalenka. Dan elf games op rij voor Andreeva. 6-4, 6-0, 1 u 02, woensdag op de WTA Finals. Ik ken dat scenario van buiten: zo ging mijn laatste interclubzondag, alleen leidde ik met 3-1.
Technisch is de match heel goed te lezen. Andreeva legde het uit aan de DH: „Ik had moeite om me aan haar spel aan te passen, aan haar opslag, in het begin (…). Daarna probeerde ik agressiever te spelen, explosiever te zijn met mijn benen, en dat heeft geloond”. Andere intenties, werk aan de voetenstand. Dat noteer ik al twee seizoenen in mijn map. Explosieve benen heb ik. Op twee trainingen na, hè.
In de tweede set redde Sabalenka drie breakpunten bij 0-2. Dan een fout, en de dubbele break. Ik zie maar één variabele: de bespanning. Elf games na elkaar komen niet uit de lucht vallen. Niemand stelt de vraag over de spanning, niemand.
Achteraf vroegen ze haar wat ze zichzelf zou zeggen als ze haar eigen coach was. Ze begon met een woord dat ik voor de parking bewaar, en dan: „Nee, even serieus: ga zo door. Als het vandaag niet goed liep, wil dat niet zeggen dat morgen hetzelfde is.” Dat is mijn zin aan de kantine, met een cornet frietjes, voor het herstel.
Domme vraag, maar als je je eigen coach bent, betaal je dan jezelf?
Andreeva zegt zelf dat ze nog twee matchen kan spelen. Ze gaat naar de halve finales, twee zeges in twee matchen. Ik heb die energie niet na een dubbel, maar het goot.
Sabalenka speelt haar kwalificatie tegen Elina Svitolina, die eerder woensdag Karolina Muchova versloeg met 3-6, 6-2, 6-2. Mijn advies als C30.4 (een klassement waar je vrijdagavond nog van droomt): vanavond herbespannen. Bij mij lukt dat niet altijd. Maar ik doe het.
Het klopt, we hebben het nagekeken: DH Les Sports+.
