Het is heel simpel. Valentin Vacherot heeft zondag Basel gewonnen, 2-6, 6-3, 6-3 tegen Jiri Lehecka, en hij voegt zich bij Roger Federer en Novak Djokovic als enige spelers die zowel in Shanghai als in Basel hebben gewonnen. Ik had het in januari al gezegd.
Ja, januari. Ik had gezegd dat een speler die Shanghai wint, uiteindelijk nog iets anders wint. Kijk het na. Niet woord voor woord, maar de geest zat erin. Zijn titel in Shanghai ligt een jaar achter hem, dit is de eerste sindsdien. Twaalf maanden, dat is precies de termijn die ik al jaren noem om een eerste grote titel te bevestigen. Niemand luistert naar me.
Nu, de finale. Bij 4-2 achter in de eerste set smeet hij zijn racket vlak bij een ballenjongen en Lehecka won de set met 6-2. Daar, ik beken het, heb ik de tv uitgezet. Let op, ik zeg niet het tegenovergestelde van wat ik gezegd heb. Ik verduidelijk: ik heb hem uitgezet om geen ongeluk te brengen. Toen ik hem weer aanzette, stond hij voor. In negentig procent van de gevallen, en ik ben nog mild, win je zo een finale.
Ik, in Kitzbühel, in ’92, heb mijn racket ook gegooid. Niet bij een ballenjongen, tegen het hekwerk. En ik verloor de set. Het was wel een andere context: er was wind, en mijn tegenstander is later top 10 geworden, wat bewijst dat ik op een absurd niveau speelde.
Jean-Pol, in januari zei je dat Shanghai een ongeluk was. Ik heb het genoteerd in mijn map.
Een ongeluk dat zich herhaalt, Céline, noemen we een trend. Is dat duidelijk?
En ik neem alvast datum voor Parijs. Eerste ronde: Vacherot tegen Novak Djokovic. Ik zeg dat de winnaar degene is die het laatste punt wint. Lehecka speelt tegen Alex Michelsen, met Carlos Alcaraz die erachter wacht. Niemand bij de RTBF heeft me al gebeld om erover te praten, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Tennis Majors.
