Alexander Zverev is sinds maandag nummer 1 van de wereld. En toch blijven sommigen zijn legitimiteit betwisten, omdat hij dit seizoen al zijn duels tegen Jannik Sinner, Carlos Alcaraz en Novak Djokovic heeft verloren.
Ik ken dat. Exact. Toen ik naar C15.5 steeg, vóór de tendinitis, zei men me in de club dat het kwam doordat mijn tegenstandsters forfait hadden gegeven. Twee op drie. Maar ik had ze verslagen, technisch gezien.
Hij heeft twee Grandslamtitels, Roland-Garros en de US Open. Ik heb het buvettetoernooi. Het schema is hetzelfde: je wint wat ze je voorzetten, en daarna discussiëren ze over wat ze je niet hebben voorgezet.
Wat mij interesseert, is zijn brief, gepubliceerd door de ATP. Hij schrijft: „Zo wil je de top van het tennis niet bereiken. Idealiter word je nummer 1 van de wereld wanneer iedereen gezond is en op zijn best speelt. Maar hier ben ik: nummer 1 van de wereld.”
„Maar hier ben ik.” Qua intenties is dat een perfecte zone. Hij geeft in de eerste twee zinnen alles toe, en de derde sluit het punt af. Ik had over het besnaren gepraat. Hij heeft het zelfs niet over het besnaren. Dat is wereldniveau.
De kleine schrijft tenminste brieven. Er zijn er die zelfs niet bedanken voor het eten.
Komende zondag, om tien uur, als iemand me zegt dat mijn zege niet telt omdat het goot, ga ik niet discussiëren. Ik zeg gewoon: maar hier ben ik. Het AFT-klassement komt in januari, op twee trainingen na, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: We Love Tennis.
