Acht nederlagen in acht wedstrijden. Sinds 2018. Maria Sakkari en Donna Vekic komen toch terug, zowat elk seizoen: 2021, 2022, 2023, 2025, 2026. Men zegt me dat dubbel een kwestie is van automatismen en wederzijds begrip. Ik kijk naar de cijfers en vraag me af wat zij dan wél gevonden hebben.
Hun eerste optreden dateert van Wimbledon 2018, verloren met 6-0, 6-0 tegen Xinyun Han en Luksika Kumkhum. Daarna verloren ze in Abu Dhabi van Sofia Kenin en Ajla Tomljanovic, en op de Yarra Valley Classic tegen Ons Jabeur en Christina McHale. Dan Nottingham in 2022 en 2023, Wuhan in 2025, Toronto en Singapore in 2026. Balans: 0-4 op hardcourt, 0-1 indoor, 0-3 op gras. Geen enkel oppervlak ligt hen, maar geen enkel ontmoedigt hen ook. Daar loop ik vast.
Domme vraag, maar waarom hervorm je een duo dat nog nooit één wedstrijd gewonnen heeft? Ik heb het rondgevraagd. Men antwoordde « de vriendschap », « de routine », « de goesting om nog eens samen te spelen ». Niemand had het over het resultaat. Ik heb het nagekeken, en eigenlijk begrijpt niemand het echt. Men zegt me dat het traditie is, oké, maar wat dan nog?
Acht op acht, dat is niet eens meer een reeks, dat is een traditie. Ik denk dat ik daar stilaan respect voor begin te krijgen. Ze weten dat ze gaan verliezen, ze gaan toch, en in Singapore zijn ze zelfs nog voor het begin van de wedstrijd gestopt om naar de nagels van Miyu Kato te kijken. Kortom, ik heb nog veel te leren.
De organisatoren van de WTA 500 hadden de aanwezigheid van het duo bij de loting nochtans in de kijker gezet. Bewijs dat ook standvastigheid in de media komt.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Tennis Actu.
