Coco Gauff heeft Marta Kostyuk in twee sets verslagen. En ze ligt eruit. Ik ken dat gevoel van buiten.
De rest van de groep werd zonder haar beslist. Jessica Pegula versloeg Linda Noskova, die nochtans eerste eindigt, en die zege zet Pegula voor Gauff. Je speelt je wedstrijd, je wint hem netjes, je pakt je racket in, en via je GSM hoor je dat het andere terrein heeft beslist. Het niveau in de interclub is enorm gestegen, de mensen beseffen dat niet: ook bij ons zijn er zondagen waarop we winnen en toch naar huis gaan vóór de frietjes.
Technisch gezien interesseert Pegula me het meest. Ze klopt de nummer één van de groep precies op het moment dat het moest. Dat is een intentie. Mijn intenties heb ik op dinsdagavond, als terrein 4 vrij is, dat wil zeggen nooit.
In de halve finale treft ze Mirra Andreeva. Ze hebben nog nooit tegen elkaar gespeeld. Er is het verhaal van het gefilmde gesprek met haar coach, met microfoons in de buurt, en de excuses die Andreeva naar eigen zeggen waardeerde. Op Tennis Channel zei Pegula: „Het is de wedstrijd die de mensen wilden zien. Wel, nu gaan ze die krijgen…”
Céline vergelijkt een Masters met haar afdeling. Ik, in Kitzbühel, in ’92, ging er ook uit terwijl ik won. Enfin, terwijl ik verloor, maar met de manier.
Een eerste duel, niets om na te lezen in de statistieken. Dat is de situatie die ik het liefst heb. Mijn map is leeg, niemand kan me zeggen dat ik de match niet kan lezen. Voor de halve finale kijk ik naar de forehand langs de lijn van Pegula. Die bal, die maak ik. Niet altijd, maar ik maak hem.
Het klopt, we hebben het nagekeken: We Love Tennis.
