Coco Gauff doet al ongeveer drie weken aan pole dance. Ze vertelde het aan Vogue, en de zin is eenvoudig: „Ik ben ongeveer drie weken geleden begonnen, maar ik hou echt van pole dance. Het is mijn activiteit van het moment.” Ik las het op mijn GSM in de kleedkamer, met de handdoek nog over mijn schouder.
Mijn eigen cross-training is het dubbelspel op zondag om tien uur en daarna een cornet friet in de kantine. Voor de recuperatie. Ik heb het altijd verkocht als werk aan tactische schema’s. Niemand in de club heeft dat ooit tegengesproken.
En let op, de bron is duidelijk: voor haar is het een hobby, geen nieuwe trainingsmethode. Ze vindt het leuk, ze wil ermee doorgaan. Punt. Mijn statistiekenmap heeft sinds 2023 een kolom „core stability”. Ze is leeg, maar ze bestaat.
Wat me echt raakte, was het vervolg: „Het is moeilijk. Ik ben er niet erg goed in, maar op een dag, misschien…” Dat is een zin van een interclubspeelster. Ik zeg hem al vier seizoenen over mijn geslagen backhand. Ik zeg hem ook over de bespanning, de echte reden, maar dat is een ander debat.
Ze geeft ook toe dat ze een gitaar heeft gekocht die ze bijna niet gebruikt heeft, en een keyboard. Ik heb een tweede racket in mijn kofferbak dat nooit bespannen is. Zelfde profiel. Op twee trainingen na, hè.
Core stability is de basis. Ik, in Kitzbühel, in ’92, deed dat allemaal al. Maar dan anders.
Op de baan past haar week in twee regels: winst tegen Jessica Pegula, dan dinsdag verlies tegen Linda Noskova, 6-3, 6-3. Twee identieke sets, ik ken dat, het is de score die je krijgt als de neonlamp van terrein 4 flikkert. Donderdag 12 november speelt ze tegen Marta Kostyuk haar laatste poulewedstrijd, met een plaats in de halve finales als inzet. Ik speel donderdag niets. Maar ik doe wel aan core stability. Normaal gezien.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Tennis Actu.
