Arthur Fils verloor maandag in de derde ronde van de Masters 1000 van Shanghai van Botic Van De Zandschulp, na een kwartfinale in Tokio tegen Valentin Vacherot. Hij spreekt over nerveuze spanning. Benoît Maylin spreekt over tactiek: „Er is geen variatie, geen slagen langs de lijn, geen netbezoeken.”
Ik heb het drie keer herlezen. Geen slagen langs de lijn. Mijn slag langs de lijn, die train ik op dinsdagavond, als baan 4 vrij is, dus nooit. Maar ik train hem. Die bal, die maak ik. Niet altijd, maar ik maak hem.
Als ik Maylin dus tot het einde volg, heb ik op de as langs de lijn een schema dat Fils niet heeft. Ik zeg niet dat ik boven hem sta. Ik zeg dat er een zone van de baan is waar mijn intenties duidelijker zijn. De rest, explosief, krachtig, laat ik liggen. Mijn forehand is eerder het geduldige type.
Met het net is het hetzelfde. In het dubbel op zondag om tien uur kom ik naar het net. Vaak omdat mijn dubbelpartner roept dat ik moet komen, akkoord, maar ik ga. En die nerveuze spanning ken ik: ik heb ook mijn gsm in mijn tas die trilt tijdens de rally’s, daar word je helemaal uit je wedstrijd gehaald.
Céline, jouw slag langs de lijn eindigt de helft van de tijd in de ballon hiernaast. En ik ben nog vriendelijk.
De helft van de tijd is nog altijd de helft van de tijd erin. En Maylin zegt ook: „Zijn spel evolueert niet.” Het mijne wel: ik ben in september van snaren veranderd. Op twee trainingen na, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: We Love Tennis.
