Kei Nishikori, ooit nummer 4 van de wereld, verloor van Frances Tiafoe in de eerste ronde van de ATP 500 van Tokio en kondigde zijn afscheid aan. Op zijn laatste persconferentie kreeg hij in zijn eigen taal de vraag welke regel hij zou veranderen. Hij begon met: „Ik weet niet of ik dit moet zeggen…” Daarna stelde hij voor dat spelers kleiner dan 180 cm mogen serveren terwijl ze twee of drie stappen naar voren zetten, en dat ze terugkeren naar de achterlijn „met behulp van, ik weet het niet, hedendaagse technologie, zoals AI”.
Domme vraag, maar waarom serveert iedereen vanop dezelfde plek? Ik heb het gevraagd in de trein van 7.32 uur, aan een meneer met een raketzak. Hij zei: de achterlijn. Oké. Maar wie heeft beslist dat het daar moest zijn? Hij stapte uit in Ottignies zonder te antwoorden.
Op de redactie zegt men me dat het traditie is. Oké, maar wat dan nog? Bij het voetbal worden penalty’s op een bepaalde afstand genomen, dat snap ik, er staat een witte stip. Bij tennis is er een streep. En Nishikori, die zijn hele carrière achter die streep heeft gestaan, wachtte tot zijn allerlaatste antwoord om te zeggen dat we ze misschien een beetje kunnen verschuiven.
Het AI-gedeelte heeft me een uur gekost. Eerst dacht ik dat er een robot zou komen om de speler naar achteren te duwen. Daarna begreep ik dat hij het zelf ook niet precies wist, want hij zei „ik weet het niet”. Het is de eerste keer dat een regelvoorstel zijn eigen twijfel bevat. Ik vind dat eerlijk.
Twee stappen dichterbij, die neem ik. Niet bij elk punt, maar ik neem ze.
Een detail uit de bron: hij is precies 1,80 m. De regel stopt net vóór hem. Ik heb het nagekeken, en eigenlijk weet niemand of dat de bedoeling was. Kortom, ik heb nog veel te leren.
Het klopt, we hebben het nagekeken: We Love Tennis.
