Domme vraag, maar waarvoor dient een persconferentie vóór een toernooi? Ik heb het vanmorgen ontdekt in de trein van 7 u 32, terwijl ik We Love Tennis las.
Vrijdag zat Alexander Zverev in Turijn op de persconferentie met zijn groepsgenoten: Arthur Fils, Rafael Jodar en Ben Shelton. Een journalist nam het woord. Hij zei dat hij de 30 nummers 1 van de wereld had ontmoet, en dat Zverev dus de laatste was. Zverev antwoordde: „Ga je dood?”
Ik heb het drie keer herlezen. De journalist sprak over zijn lijstje. Het antwoord ging zichtbaar over iets anders. Ik denk dat het een grap is over het woord „laatste”, maar ik ben er niet zeker van. Bij het voetbal heeft men me gezegd dat dat gevatheid heet. In het tennis noemt We Love Tennis het een zeer ongemakkelijke grap, en de site schrijft dat Zverev een heel eigen gevoel voor humor heeft.
Dus ben ik gaan onderzoeken hoe je dat ongemak meet. Geen applausmeter op een persconferentie. Geen Hawk-Eye voor grappen. Het officiële meetinstrument is, volgens het artikel, het gezicht van Ben Shelton: zijn reactie liet vermoeden dat er eerder verbijstering dan hilariteit was. De lijnrechter van de humor was die dag dus een groepsgenoot.
Ik heb Jean-Pol gevraagd of er een regel bestaat over grappen in de perszaal.
Het is heel simpel: een grap maak je op de tribune, nooit aan de micro. Ik zeg het al jaren, niemand luistert.
Men zegt me dat het traditie is om brave antwoorden te geven, „één match tegelijk”, oké, maar wat dan nog? De enige die braaf was, is de stilte. En de journalist heeft zijn verzameling toch afgemaakt: dertig op dertig.
Kortom, ik heb nog veel te leren. Het toernooi begint nu, en de groep is compleet.
Het klopt, we hebben het nagekeken: We Love Tennis.
