Het is heel simpel. Juan Carlos Ferrero, vrij sinds zijn verrassende breuk met Carlos Alcaraz in december, wilde terug naar het circuit. De geruchten gingen rond, de naam van Jannik Sinner viel, en uiteindelijk is het Ben Shelton die zijn diensten binnenhaalt. Ik had het in januari al gezegd. Nou ja, ik had „een Amerikaan” gezegd. Of „een linkshandige”. De geest was er, hè.
Wat mij interesseert, is het interview met Marca. Ferrero, voormalig nummer 1 van de wereld en winnaar van Roland Garros 2003, bevestigt dat hij contact had met Rafael Jodar, jonge landgenoot en nummer 11 van de wereld. Hij heeft met de vader gesproken. „Ik heb met zijn vader gesproken, vooral over de jongen, over zijn manier van spelen… Maar uiteindelijk, voorlopig, denk ik dat ze beslist hebben een andere richting uit te gaan, wat voor mij absoluut geen probleem is, en ik wens hem veel succes”, zei hij.
Daar staat een man die een contract kan verliezen. Ik, in Kitzbühel, in ’92, werd aangesproken door de vader van een speler aan de bar. Hij wilde over zijn zoon praten. Eigenlijk wilde hij weten waar de kleedkamers waren, maar daarna hebben we over de zoon gepraat. Ik heb nooit geweten of hij een andere richting was uitgegaan. Hij is naar links vertrokken.
In negentig procent van de gevallen, en ik ben nog vriendelijk, heeft een coach die met de vader praat de zoon al verloren. Let op, ik zeg niet dat Ferrero verloren heeft. Ik verduidelijk: hij heeft Shelton gewonnen. Het is een mooie tweehandige backhand die hij binnenhaalt, maar het is niet de enige echte backhand.
Domme vraag, maar als men zegt „een andere richting uit gaan”, heeft er dan iemand op de kaart gekeken?
Mijn gsm staat aan. Het circuit heeft mijn nummer. Voorlopig hebben ze beslist een andere richting uit te gaan, en dat is voor mij absoluut geen probleem.
Het klopt, we hebben het nagekeken: We Love Tennis.
