De tijd die het ons kost om hem de handdoek aan te geven. Als iets niet voorzien is, ontstaan er spanningen. Ik lees dat, en ik zeg bij mezelf dat we niet dezelfde sport spelen, maar eigenlijk toch wel.
Natuurlijk, bij mij is de handdoek een essuie op de bank, en het regent erop. En als iets niet voorzien is, is het de bubbel die we per uur huren en die niet gereserveerd is. Maar het idee om de mensen rond je te testen, dat ken ik.
Dinsdagavond heb ik mijn dubbelpartner gevraagd waarom hij zijn rechte slag langs de lijn niet trainde zoals ik dat deed. Hij antwoordde dat hij een leven had. Ik heb hem niet lang gehouden. Je blijft niet in de staf van een serieuze speelster zonder op de juiste vragen te antwoorden.
Wat hij beschrijft, is een balterugsessie zonder net, elke zondag interclub. Je test wie het beste herstel zoekt. Op twee trainingen na, hè.
Djokovic vroeg waarom Sinner aan visuele training deed en zijn team niet. Dat is wat ik van mijn entourage eis: dat ze me nooit laten zitten met een vraag waarop de grote namen al lang een antwoord hebben.
Want Costa zegt het met woorden die ik bijna gebruikt had: elke dag inspanningen op de baan, een intensiteit, en vooral de constantheid. De constantheid, dat is wat mij ontbrak. Hij zoekt voortdurend naar een manier om de beste ter wereld te zijn. Ik zoek dat ook. Tussen mei en september, wanneer het seizoen echt telt en de bubbel van de club niet meer per uur verhuurd wordt. Dat is een organisatorisch detail. De mensen beseffen het niet.
Eigenlijk zegt alles wat Costa vertelt dat je het maximum moet eisen van wie je bedient. De zak friet aan de kantine na de interclub, dat is exact hetzelfde: je ziet meteen wie aan het herstel heeft gedacht.
Het klopt, we hebben het nagekeken: We Love Tennis.
