Het is heel simpel. Zizou Bergs heeft Carlos Alcaraz verslagen in Shanghai, en ik had het in januari al gezegd. Of toch, in Tokio. In het najaar van 2025 verliest Bergs met 4-6, 3-6 van Alcaraz, hun eerste match. Iedereen zag een nederlaag. Ik zag een generale repetitie.
Kijk naar de cijfers. 24 winners tegen 16. 51 punten gewonnen op eigen service tegen 49. 81 punten in totaal tegen 73. En 29 onnodige fouten tegen 28. Eén fout meer dan de Spanjaard, hè. Dat noem ik gulheid. In negentig procent van de gevallen, en ik ben nog vriendelijk, verliest wie de meeste fouten maakt. Bergs heeft de statistieken andersom gelezen, en dat is exact wat ik al jaren zeg.
Dan de tweede set. Hij pakt de service van Alcaraz af, wordt op 6-5 gebreakt en wint dan de tiebreak met 7-4. Let op, ik zeg niet het tegenovergestelde van wat ik gezegd heb. Ik verduidelijk. Ik had aangekondigd dat hij zou serveren voor de match en dat hij hem zou winnen. Hij heeft hem gewonnen. De volgorde van de stappen is een detail van regie.
Volgens Jeu Set et Maths is Bergs de vijfde Belg die een speler uit de top 3 van de wereld klopt, na Filip Dewulf, Olivier Rochus, Xavier Malisse en David Goffin. De site heeft geen kolom voor Kitzbühel ’92. Mijn toekomstige top 10 stond toen nog niet in de top 3. Technisch gezien stond hij in de top 400. Maar de geest was er.
Bergs zei tegen de RTBF: „Ik raakte de bal goed, ik was niet bang om aan te vallen en mijn service was krachtig.” Dat is woord voor woord wat ik hem zou hebben aangeraden als ze me gebeld hadden. Ze hebben me niet gebeld.
„Je had Alcaraz in de finale voorspeld, Jean-Pol. Zondag, in de groepsapp van de club.”
Ik had een finalist voorspeld. Ik had niet gepreciseerd welke van de twee. Oké?
Volgende match: Tommy Paul, nummer 18 van de wereld, in de achtste finales. Ik geef Bergs als winnaar. Of Paul, maar dan om redenen die ik maandag uitleg.
Het klopt, we hebben het nagekeken: RTBF Sport.
