De passage is kort. « Die kerel vertrekt met een glimlach op zijn gezicht. Hij is zo blij dat hij gezond is. En hij heeft elke seconde van dat krijgersgevecht tot 3u30 ’s nachts geweldig gevonden. Als je Alcaraz niet graag ziet, sorry, maar dan kunnen we geen vrienden zijn. Want die kerel is de beste », zei Rennae Stubbs, ex-nummer 1 van de wereld in het dubbelspel.
Céline, C30.4 (een klassement waar je vrijdagavond nog van droomt) in Waals-Brabant, beluisterde de aflevering op maandag, met haar map met statistieken open. Twee dingen bleven hangen: het uur, en de glimlach ongeacht de uitslag.
Half vier ’s nachts, ik ben fan, maar bij ons kan dat technisch niet: de bubbel huren we per uur, en om elf uur doet de uitbater het licht uit. Terrein 4 is nog iets anders, met dat neon speel je na tien uur ’s avonds geen wedstrijd uit, je raadt de bal. Dus ja, dat gevecht, dat speel ik. In een ander tijdslot. Met licht.
Over de houding vindt ze wel dat ze dezelfde intenties heeft. Tevreden van het terrein stappen, wat de uitslag ook is, dat is volgens haar een schema dat ze al jaren toepast, zeker in de interclub op zondag om tien uur.
Lachend van het terrein komen, dat maak ik. Niet altijd, maar ik maak het. Het verschil is dat ze mij aan de kantine naar de score vragen, en je moet iets antwoorden. Hij heeft een ex-nummer 1 van de wereld in het dubbel die in een podcast uitlegt dat het een krijgersgevecht was. Het niveau in de interclub is enorm gestegen, de mensen beseffen dat niet.
Nog één ding noteerde ze, terwijl ze haar map dichtdeed: Rennae Stubbs koppelt haar vriendschap aan de appreciatie van één speler. Céline vindt dat criterium redelijk en herinnert eraan dat je in het zondagse dubbel je partner op zwakkere gronden kiest.
Het klopt, we hebben het nagekeken: We Love Tennis.
