De finale eindigde op een ace, 6-4, 5-7, 6-2 voor Rybakina. Sabalenka ging bij haar team zitten. Ze vroeg een cameraman, met een scheldwoord, of die wilde opschuiven.
Roland volgde het fragment zonder uit zijn zetel te komen.
In 1980 bleef de camera aan de rand van het terrein staan. Ze filmde de winnaar, ze filmde het net, ze filmde de lucht als er niets anders was. Ze daalde niet af naar de loge om de ademhaling op te vangen van iemand die net een finale verloren heeft. Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk. We hebben een beroep uitgevonden dat erin bestaat heel dicht bij een mens te gaan staan op het slechtste moment van haar jaar, en dan verbazen we ons dat er lelijk wordt teruggepraat. Noteer dat ik niet tegen vooruitgang ben. Ik ben tegen deze vooruitgang. Enfin. Het is de tijd.
De betrokkene gaf nadien haar versie. « It’s really tough to control your emotions when you lose in the final of the Grand Slam and when you were trying to go for three-peat », zei Sabalenka, die eraan toevoegde dat alles binnenhouden haar geen woord had laten uitbrengen.
De context van die dag hielp niet. Twintig opeenvolgende zeges in Flushing Meadows, tweevoudig kampioene, een derde titel op rij in zicht, en een nederlaag in drie sets. Op haar 28ste sluit ze het jaar af zonder grandslamtitel, voor het eerst sinds 2022. Haar vijf verloren grandslamfinales kwamen er alle vijf in drie sets, twee keer nadat ze de eerste set had gewonnen.
Op BBC Radio 5 Live had Annabel Croft het over die eerste set: « she had been very negative on herself with her body language in that first set and suddenly the emotions got the better of her ».
Roland houdt vast aan zijn standpunt over het kader. « In padel staat er een ruit, dus filmen ze er dwars doorheen, en dat vinden ze dan modern. De garagemuur, in 1962, filmde mij niet. » Rybakina heeft nu drie grandslamtitels en de eerste plaats op de wereldranglijst, na de 99 weken van Sabalenka aan de top.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BBC Sport.
