Domme vraag, maar wanneer stopt een speler eigenlijk echt? Ik dacht dat het simpel was. Gaël Monfils had in oktober 2025 aangekondigd dat 2026 zijn laatste seizoen zou worden, met als doel te spelen tot zijn 40e, op 1 september 2026. Dus 1 september. Makkelijk.
Alleen speelde hij op 1 september nog. Op de US Open versloeg hij Adolfo Daniel Vallejo met 2-6, 6-1, 6-2, 6-0, precies op zijn 40e verjaardag. Daarna verloor hij in de tweede ronde van Learner Tien. Het was zijn 201e en laatste match op een Grand Slam. Oké, dan is het dus daar.
Ook niet. Hij is officieel gepensioneerd sinds 5 oktober, de dag waarop hij vroeg om op de lijst van gepensioneerde spelers van de International Tennis Integrity Agency te komen. Ik ontdekte dat er een lijst bestaat. Een lijst waarop je vraagt om te staan. Daardoor mocht hij niet meer naar Lyon, en ook niet naar een laatste thuistoernooi in Parijs. Dus het is 5 oktober.
En dan, op 3 november, kwam hij terug op het Court Central van de Rolex Paris Masters om afscheid te nemen. Een kwartier, Cédric Pioline, Gilles Moretton, een tifo „Merci Gaël” en Tsonga, Gasquet en Simon, de drie andere „Nieuwe Musketiers”. Hij speelde niet. Hij was al weg. Maar hij kwam terug om te vertrekken.
Ik tel: een aankondiging, een verjaardag, een laatste match, een lijst, een ceremonie. Vijf data voor één vertrek. Ik heb mijn kot in Louvain-la-Neuve in juli verlaten, sleutels ingeleverd, klaar. Niemand rolde een tifo uit.
Bij ons nam je afscheid op de drempel, dan nog eens in de oprit, dan aan het hek. Niemand vond dat lang. Alleen de postbode stond te wachten.
Hij zei tegen Tennis Majors: „Ik heb alles gegeven […] Ik ben echt gelukkig, echt in vrede met alles wat ik heb kunnen doen.” In vrede, maar op vijf data. Ik heb het nagekeken, en eigenlijk weet niemand welke telt.
Kortom, ik heb nog veel te leren.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Tennis Majors.
