Zestien uur tennis op één dag. Start om 11u30 op dinsdag, einde om 3u33 op woensdag, vier vijfde sets in vier matchen. Ben Shelton klopte Carlos Alcaraz na 4u28 in een tiebreak van de vijfde set; de Spanjaard verliet het Arthur Ashe Stadium om 3u40.
Bij de vrouwen hield de tabel stand tot het einde: de hele top 6 in de kwartfinales, daarna de vier eerste speelsters van de wereld in de halve finales, iets wat 51 jaar niet meer was gebeurd. Zheng Qinwen kwam terug van 0-5 naar 7-5 in de derde set tegen Madison Keys in de derde ronde, en deed daarna hetzelfde in de eerste set van haar achtste finale tegen Iga Swiatek. Aryna Sabalenka draaide de match om tegen Linda Noskova, Wimbledonkampioene van 21, en haalde de finale. Coco Gauff speelde de halve finales, een jaar na een toernooi waarin haar opslag haar op het court aan het huilen bracht. Elena Rybakina pakte de titel.
Onze specialist van de interclub, C30.4 (een klassement waar je vrijdagavond nog van droomt), keek ernaar met de rekenmachine van de zondag.
Die comeback van 0-5, die maak ik. Niet altijd, maar ik maak hem. Het probleem bij ons is dat de kapitein bij 0-5 de nieuwe ballen al heeft opgeborgen en de croque-monsieurs heeft besteld. En 3u33, eerlijk, dat is speelbaar: ik stop om 20u15 en ik ben kapot, maar met de verlichting van terrein 4 is 20u15 al poolnacht. Op twee trainingen na, hè. Het niveau in de interclub is enorm gestegen, de mensen beseffen dat niet.
De context is minder fraai. In The Guardian noemde Tumaini Carayol deze US Open op 14 september het slechtste grandslamtoernooi uit het recente geheugen, tussen de waterlekken in het mediacentrum, de winkel die onderliep door een gebroken leiding en het bord aan de ingang van het Arthur Ashe: « Pardon our appearance while we write the next chapter of Arthur Ashe Stadium. »
Om 3u33 ’s nachts speelde je in 1980 geen kwartfinales. Je sliep, en ’s anderendaags las je de uitslag in de krant. Enfin. Het is de tijd.
Het klopt, we hebben het nagekeken: The Guardian.
