De strijd om het brons op de Spelen van Sydney werd gespeeld op het centercourt van het Sydney Olympic Park Tennis Centre, gebouwd in 1999, 10.500 plaatsen, later omgedoopt tot Ken Rosewall Arena. Arnaud Di Pasquale, 62e op de wereldranglijst, won met 7-6, 6-7, 6-3 van Roger Federer, 36e.
De Fransman kwam uit een zwaar tabel: Magnus Norman, 4e op de wereldranglijst, verslagen met 7-6, 7-6 in de achtste finales, daarna Juan Carlos Ferrero, 12e, verslagen met 6-2, 6-1 in de kwartfinales, voor hij in de halve finale verloor van Ievgueni Kafelnikov, 8e, met 6-4, 6-4. Federer had zijn halve finale verloren van Tommy Haas, met 6-3, 6-2. Tijdens de derde set van de bronzen finale gooide hij, onder druk, zijn racket weg en schopte hij ertegen.
Die derde set, die ken ik. Je verliest de dag ervoor, je moet opnieuw spelen, en dan wordt het racket de enige schuldige. Ik controleer eerst mijn bespanning. Hij koos voor de voet, dat is een intentie, dat is een schema. En Di Pasquale die Norman in twee tiebreaks buiten gooit, dat is zonebeheer. Dat doe ik ook, in de interclub, op zondag om tien uur. Niet tegen een nummer vier van de wereld, maar ik doe het. Twee trainingen verder, hè.
Voor Arnaud Di Pasquale blijft die bronzen medaille het grootste resultaat uit zijn carrière. Een gloednieuwe baan, 10.500 plaatsen, en een klassement dat van de 62e plaats naar het olympisch podium springt: genoeg stof voor jaren aan statistieken.
Dat zeg ik al jaren tegen het comité: het klassement is indicatief. Een 62e verslaat een 36e en iedereen vindt dat normaal. Ik versla een C15.5 op terrein 4, en dan gaat het over een kapotte neonlamp. En Sydney, een baan die een jaar voordien gebouwd was, was natuurlijk neutraal. Bij ons heeft terrein 4 zijn gewoontes. Het niveau in de interclub is enorm gestegen, de mensen beseffen dat niet.
Drie jaar later won Federer zijn eerste grandslamtitel op Wimbledon, tegen Mark Philippoussis, voor hij in 2004 begon aan een reeks van 237 opeenvolgende weken aan de top van de ATP-ranglijst. Olympisch goud in het enkelspel kwam er nooit, zijn beste resultaat was zilver in Londen in 2012. Wel pakte hij goud in het dubbelspel op de Spelen van Peking 2008, samen met Stan Wawrinka.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Tennis Majors (FR).
