De kwartfinale tegen Carlos Alcaraz eindigde op woensdag om drie uur ’s nachts. De halve finale was op vrijdag. Daartussen: twee dagen. Shelton komt er zelf op terug: « Twee dagen hebben, dat was enorm. Voor mij is het makkelijker in een toernooi. »
Hij legt ook uit dat alles eenvoudiger wordt zodra hij in een toernooi zit en zijn routines staan, veel eenvoudiger dan naar een nieuwe stad reizen en opnieuw beginnen. Precies dat gebeurde na Montreal: winst in het Masters 1000, daarna een verloren eerste ronde in Cincinnati tegen Jaime Faria.
Twee dagen. Twee. Bij ons in de interclub: enkel om 14 u, dubbel om 16 u 30, en tussenin de taart van het bestuur, wat geen erkende hersteltechniek is. Dus ja, dat methodische tennis van vrijdag, technisch begrijp ik dat, ik doe het zelfs na op de training van dinsdag. Met twee dagen rust en een verse bespanning, op twee trainingen na, hè, spraken we over iets anders. Het niveau in de interclub is enorm gestegen, de mensen beseffen dat niet.
Shelton zei dat hij verrast was door zijn eigen rust: « Ik was echt geschokt hoe kalm ik daar vandaag was. » Hij zette de euforie van de zege tegen Alcaraz tegenover de manier waarop hij de halve finale aanpakte, volgens hem veel methodischer.
Daarachter zit het telefoontje van zijn vader. Bryan Shelton belde Rafael Nadal een paar dagen na de nederlaag in Cincinnati met de vraag hoe je doorgaat na een groot succes: die eerste match zien te winnen, een dag rust, en dan de week erna opnieuw je beste tennis vinden. Het clan-Shelton hield er vijf woorden aan over: « don’t celebrate until you separate », vier niet vóór je je hebt losgemaakt.
Domme vraag, maar als je pas mag vieren na de volgende match, dan is er toch een moment waarop je de laatste viert? Ik heb het nagekeken, en eigenlijk weet niemand het.
Shelton speelt zondag de finale tegen Alexander Zverev. Hun vijf vorige duels verloor hij allemaal. De laatste Amerikaan met een grandslamtitel is Andy Roddick, in 2003.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Tennis Majors.
