Het is heel simpel. Zizou Bergs speelt woensdag in Shanghai tegen Tommy Paul in de achtste finale, en dinsdag 20 oktober staat hij in Brussel. Ik had het in januari al gezegd: de kalender is de echte tegenstander. Er wordt niet naar mij geluisterd.
Een jaar geleden was het hetzelfde verhaal. Kwartfinale in China, verloren van Djokovic. Daarna kwam hij helemaal gaar terug in België, volgens de DH: de inspanningen, het afbouwen, de reis, het tijdsverschil. Eerste ronde van de European Open, uitgeschakeld door Raphaël Collignon. Ik had gewaarschuwd. Allez, ik had de toog van de Léopold gewaarschuwd, ook dat telt.
Nu de vraag. Verliest hij woensdag, dan komt hij fris aan in Brussel en had ik gelijk. Wint hij in Shanghai, dan is het talent, en had ik nog altijd gelijk, want ik heb hem altijd in de kwartfinale gezien. Let op, ik zeg niet het tegenovergestelde van wat ik gezegd heb. Ik verduidelijk.
Ik, in Kitzbühel, in ’92, kwam terug van… goed, ik kwam terug van Ukkel, of van Waterloo. Maar het tijdsverschil was er. Een uur, misschien twee, mijn geheugen wisselt. De dag erna speelde ik tegen een toekomstige top 10, en ik heb hem aan het twijfelen gebracht. Negentig procent van de vermoeidheid zit in het hoofd, en ik ben nog vriendelijk.
En denk niet dat het een Belgisch probleem is. Auger-Aliassime en Ruud spelen woensdag tegen elkaar in Shanghai, allebei aangekondigd in Brussel. Davidovich Fokina, van de Zandschulp, hetzelfde. Het tableau van de Heizel zit in China, hè.
Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk. Wie de kalender gemaakt heeft, neemt zelf het vliegtuig niet.
Mijn voorspelling is dus klaar, in beide richtingen. Ik teken hem dinsdagavond.
Het klopt, we hebben het nagekeken: DH Les Sports+.
