Eén servicegame. Twee dubbele fouten, twee aces, en een grandslamtitel op het einde. Het was de laatste game van de US Open-finale, zaterdag, Elena Rybakina tegen Aryna Sabalenka, 6-4, 5-7, 6-2.
Domme vraag, maar: waarom krijg je bij de opslag twee pogingen, en overal elders op het terrein maar één? Ik heb het rondgevraagd. Men zegt me dat het traditie is. Oké, maar wat dan nog? Ik heb het nagekeken, en eigenlijk weet niemand me te zeggen wanneer iemand dat beslist heeft.
Wat me interesseert, is wat dat oplevert. In de eerste set kreeg Rybakina maar ongeveer een kwart van haar eerste opslagen in. Een kwart. Ze won 68 % van de punten achter haar tweede bal, en ze won de set. Dus de beweging die ze drie keer op vier mist, heeft haar de set niet gekost. Ik heb het twee keer herlezen.
Als ik in het voetbal drie kwart van mijn passes mis, sta ik bij de rust naast het veld. Hier mis je drie kwart van je eerste ballen, win je de set, en op het einde ben je nummer 1 van de wereld. Ik heb nog veel te leren.
Rybakina legde zelf uit wat er in haar arm gebeurde: « On the first serve I actually wasn’t going that big, but then on the second, maybe I was just stopping the arm. I think it was coming pure out of emotions. » En over hoe ze daar tijdens de match mee omging: « I was thinking about this, and that I need to really improve the first-serve percentage. It was not going. […] But then I was still trying to pick a spot and at least go a little bit more with the second serve. Few double faults here and there, but I kind of had a plan in my head, and I was just sticking to it. »
Het plan was dus: blijven serveren. Genoteerd.
Men zegt me dat een dubbele fout het enige punt in het tennis is waar de tegenstander niets heeft gedaan. En dat er twee in de titelgame menselijk zijn. Ik zou willen dat men even mild is als ik een mail verknoei.
Het is de derde grandslamtitel van Rybakina. Tien jaar geleden speelde ze haar eerste toernooi in Flushing Meadows, bij de junioren.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Tennis Majors.
