Daniil Medvedev versloeg Tommy Paul met 6-3, 1-6, 6-3 in de kwartfinales van de Masters 1000 van Shanghai. Op 5 oktober werd hij in Peking in de halve finale tegen Novak Djokovic gediskwalificeerd omdat hij een bal tegen het hoofd van een toeschouwer had geslagen. Hij verloor daar punten. Na Shanghai vroeg men hem in de mixed zone of hij in beroep ging.
Hij antwoordde: „Geen commentaar voor het moment. Ik weet niet of ik me hierover mag uitspreken, we zien wel.”
Ik heb dat drie keer herlezen in de trein van 7u32. Domme vraag, maar wie beslist of een speler zich mag uitspreken? Hijzelf weet het niet. Dus hij is het niet. Eerst dacht ik aan de scheidsrechter. Maar de scheidsrechter stond in Peking, en wij zijn in Shanghai. Daarna dacht ik aan de mixed zone zelf. Ik wist niet wat dat was, een mixed zone. Men legt me uit dat het een gang is waar journalisten achter een afsluiting op de spelers wachten. Mixed van wat? Men zei me: journalisten en spelers. Ik had begrepen: jongens en meisjes.
Ik gaf een collega mijn notaboekje, alstublieft, en vroeg wat „we zien wel” betekent. Hij zei dat het betekent dat we niets zullen zien. Ik heb het nagekeken, en eigenlijk weet niemand het.
„Geen commentaar voor het moment”, dat zeg ik tegen mijn kapitein telkens als hij vraagt waarom ik verloren heb.
Wat ik toch geleerd heb: Medvedev speelt tegen de Spanjaard Rafael Jodar, 13e van de wereld, voor een plaats in de finale. Ze hebben elkaar nog nooit ontmoet. En volgens de vraag die hem gesteld werd, is de race om Turijn erg spannend. Turijn, ik dacht dat het een stad was. Het is ook een race. Kortom, ik heb nog veel te leren.
Het klopt, we hebben het nagekeken: We Love Tennis.
