Vierde set, Zverev serveert, een zware eerste bal, Ben Shelton slaat de fout. Einde van de US Open. Tweede grandslamtitel voor Zverev, na Roland-Garros dit jaar.
Alleen zag hij het niet komen. De speaker kondigde zijn overwinning al aan door de micro terwijl hij nog aan het zoeken was waar de partij stond. Hij dacht dat hij 5-1 voorstond, terwijl hij op 6-1 serveerde.
“Ik dacht dat we op 5-1 stonden. […] Ik wist dat ik hem twee keer had gebreakt, maar ik dacht dat ik op 5 stond in plaats van 6, en dat heeft me op een bepaalde manier geholpen, want daardoor was ik niet echt gestresseerd om voor de match te serveren. Ik heb me gewoon vergist in de score”, legde hij uit.
Kijk, technisch gezien is dat precies wat mij overkomt. Twee breaks in de set, je wisselt van kant, je drinkt iets, je gaat weer door, en in je hoofd sta je een game achter. Dat doe ik ook. Niet altijd, maar ik doe het. Het verschil is dat je in de interclub (een klassement waar je vrijdagavond nog van droomt, de C30.4) geen speaker hebt om te beslissen: jij roept 5-1, de man aan de andere kant roept 1-5, en je speelt de game opnieuw. Daar gaat een uur.
De tweede helft van de uitleg is auditief. Zverev zei dat hij de umpire “game, set and match” niet had gehoord: “Ik zat in het moment. Ik zat in mijn bubbel. Ik heb het lawaai rond mij helemaal niet gehoord. Ik zat in een soort tunnel waarin ik echt niets meer hoorde. En het publiek maakte veel lawaai, dus de umpire horen was onmogelijk. Ik heb haar niet horen zeggen: game, set en match.”
Die bubbel ken ik. Op zondag, op terrein 4, zit je in je zone, je hebt je intenties, je ziet niets meer. Het lawaai van het publiek, dat is bij ons de kapitein die mitraillettes bestelt aan de bar. Het niveau in de interclub is enorm gestegen, de mensen beseffen dat niet.
Een paar seconden later, toen de rekening weer klopte, barstte Zverev los.
Het klopt, we hebben het nagekeken: DH Les Sports+.
