De zin viel in New York, één dag na de opgave in de kwartfinale. « Ik had zo’n snelle progressie niet verwacht […]. Op momenten kan ik heel goede matchen spelen, en als ik dat niveau constant kan houden, zie ik voor mezelf geen enkele limiet. Ik ben nog tot grote dingen in staat », zei Alexander Blockx.
Maxime heeft het twee keer herlezen.
Domme vraag, maar: wat is een limiet in het tennis precies? Ik heb het rondgevraagd. Een collega zei « de ranking ». Alleen is hij van de top 100 naar de 27e plaats gegaan, dus de ranking beweegt, dus dat is geen limiet, dat is een cijfer dat loopt. Iemand anders zei « het fysieke ». Maar hij legt zelf uit dat hij vooruitgaat en dat er nog werk is. Niemand weet waar die limiet ligt opgeborgen. Ik zoek verder.
De speler had het inderdaad over zijn lichaam: « Ik had nog niet veel lange matchen gespeeld. Het is de eerste keer dat ik bijna elke dag meer dan drie uur speel. Ik heb fysiek stappen gezet, maar er blijft werk. »
Meer dan drie uur, bijna elke dag, twee weken lang. Omgerekend naar een kantoorweek is dat een halftijdse. Omgerekend naar een interclubzondag is dat een verplaatsing naar Namen met het dubbel erbovenop — de C30.4 (een klassement waar je vrijdagavond nog van droomt) wil gezegd hebben dat hij dat al gedaan heeft, « met de rit mee, hè ».
Zijn balans van de twee weken blijft overeind: « Twee onvergetelijke weken! Ik had graag verder gestaan, maar ik wist dat het onmogelijk was gezien de staat van mijn lichaam. Gezien al het werk en de manier waarop ik de voorbije weken speelde, had ik dit een beetje verwacht. »
Blijft de vraag over de Davis Cup tegen Oostenrijk, met een antwoord dat er al ligt. Donderdag om 20 u zei Blockx: « Ik weet niet of ik tegen Oostenrijk ga spelen […]. Het belangrijkste is dat ik mijn lichaam rust geef. Ik wil graag spelen, maar ik moet eerst medische onderzoeken laten doen hier in de VS. » Die onderzoeken gebeuren dus in de Verenigde Staten, en daarna pas volgt zijn beslissing.
Het klopt, we hebben het nagekeken: DH Les Sports+.
