David Goffin loopt op 29 november de marathon van Florence en mikt op 3u15. Hij begon deze zomer, om in vorm te blijven, kwam snel aan 23-25 kilometer, en zijn schema vraagt nu tot 30. Ik las het in de DH op mijn GSM, op de bank, de handdoek op mijn knieën.
Ik loop ook. Tussen de achterlijn en het net, op terrein 4, als mijn tegenstandster in het dubbel een dropshot slaat. Ik heb mijn statistiekenmap bovengehaald: op een interclubzondag moet ik, zeg maar, enkele kilometers halen. Als ik beide enkelspelen en het dubbel speel, en je telt de weg naar de kantine erbij, zit ik er niet ver af. Op twee trainingen na, hè.
Wat mij aanspreekt, is het citaat. Hij zei tegen de DH: „Ik hou van de eenzaamheid. Ik train graag. Ik heb bijna altijd alleen gewerkt. Ik heb mijn kleine rituelen, mijn dingetjes, mijn gels, mijn muziek.” De rituelen heb ik. De snaren twee keer gecontroleerd, de fles links van de bank. De eenzaamheid ook, op dinsdagavond, op terrein 4, onder de neon. De gels nog niet: bij ons is het achteraf een zakje friet, voor het herstel. Het principe is hetzelfde.
Een zakje friet is geen gel. Ik zeg het al jaren, niemand luistert naar mij.
Hij zegt ook dat hij de afstand van 42 kilometer niet kent, maar dat hij zeker is dat hij hem uitloopt. Precies wat ik zeg over C15.5. Dat klassement ken ik nog niet stabiel, maar ik heb een basis. En zijn partner Stéphanie mikt op vier uur. Vier uur, zo lang duurde mijn laatste dubbel. We hebben hem verloren, maar we hebben hem uitgespeeld.
Het klopt, we hebben het nagekeken: DH Les Sports+.
